نام

واژه «هند» به معنی «آب» است. «هندوستان»‌ به سرزمین آب اطلاق می‌شود.

سرگذشت

حاشیه رودخانه هندیجان به گواهی مستندات باستان‌شناسی از چند هزار سال پیش مسکونی بوده است. در دوران هخامنشیان در سواحل خلیج فارس گمرگ خانه‌هایی ساخته شده بود که از کالاهای وارداتی و صادراتی ده درصد ارزش آنها عوارض گمرکی یا به زبان آن زمان «باژ» می‌گرفتند. از این رو مرکز دریافت عوارض گمرکی به «باژبان» و سپس به «باسیان» و «باجیان» خوانده شدند.

آثاری بندری به همین نام در نزدیکی هندیجان وجود دارد که سفال‌های به دست آمده از آنجا رونق آن را به دوران اشکالی باز می‌گرداند. تا چندی پیش نیز آثار بنای یک پادگان ساسانی در منطقه هندیجان وجود داشت.

بندر باستانی «مهروبان» یا «ماهی روبان» (ماهشهر کنونی) در نزدیکی هندیجان نیز از مناطق باستانی دوره اشکانیان است که نمونه سفال‌های معروف به «سفال چینی» در آنجا یافت شده است.

شهر باستانی «ریو اردشیر» با «ری شهر» در نزدیکی هندیجان وجود داشته که رونق آن تا عصر سلجوقی تداوم و در آنجا کارگاه‌های کشتی‌سازی بوده است.